Werk.

Een tijdje terug heb ik naar een restaurant gebeld wat redelijk dichtbij mijn huis zit. Het ziet er over het algemeen leuk en hip uit binnen. Ik was dan ook in een opvlieg-bui nadat ik mijn nieuwe OV noodgedwongen op moest halen naar binnen gestapt en gevraagd of ze nog mensen nodig hadden voor de “afwa ofzo”. Ik heb toen, na dat ik werd doorverwezennaar wat mij een hele aardige vrouw leek mijn naam, nummer en adres genoteerd. Vervolgens weggegaan met het bericht dat ik aankomende dinsdag of woensdag terug gebeld zou worden want ze waren er “serieus mee bezig”.

Inmiddels 2 weken later zat ik toevallig weer te zoeken naar een baantje in de buurt, ging ineens mijn telefoon af. En ja hoor, dat was ze dan. Een excuus wat ik me niet eens meer kan herinneren en een vraag of ik gelijk die dag daarop kon meelopen om te kijken of het “afwassen” iets voor mij zou zijn. Direct kon niet, dus ik heb een afspraak gemaakt voor 2 dagen later. Echt zenuwachtig was ik niet, ik wist dan ook absoluut niet wat ik er van moest verwachten dus heb alles sceptisch gehouden.

De dag dat ik ingewerkt werd begon voor mij om 6 uur. Het was een donderdag, en ik ging dan ook rustig, zonder zenuwen naar mijn “werk”. Ik werd ingewerkt door een serieuze afwas veteraan. Hij praatte amper Nederlands en ik ben gek genoeg vergeten om te vragen waar hij vandaan kwam hoewel ik wel het gevoel had dat ik goed met hem kon opschieten en genoeg andere vragen heb afgevuurd, echter niet alleen ik. We stonden met z’n tweetjes in een kleine ruimte. Niet in een gezamelijke keuken, maar echt met z’n tweetjes. De keuken was open dus het is een beetje raar als je daar constant mensen ziet afwassen.

Het werk zelf leek op het begin goed te doen. Maar toen ik wat verder raakte met vragen stellen kreeg ik te horen dat mijn collega het werk al 1.5 jaar deed en samen met nog 4 andere werknemers (iets wat ik al eerder van de kok had opgevangen) gezamelijk hebben besloten weg te gaan bij het restaurant. Waarom heb ik niet helemaal kunnen ontfutselen maar ik vond dit opzich al raar. Helemaal aan het eind zei hij zelfs dat hij iets anders wou doen en toen de woorden “vakkenvullen ofzo” begon ik het al helemaal raar te vinden.

Maargoed, dat was nog redelijk in het begin, later werd het allemaal drukker en was het met 2 man toch behoorlijk zwaar werk, dat klinkt misschien zielig. Maar je bent echt constant bezig, en denk je even rust te hebben staat alles werkelijk vol, ziet er leuk uit ja, maar dat betekend dus dat je alle schone crap naar de keuken moet brengen zodat je weer opnieuw kan beginnen. Een restaurant met zo ongeveer 100 man in je eentje afwassen? Dat red ik nooit. Zeker niet als ik het gevoel heb dat we met 2 man al volop hard aan het werk zijn om alles netjes te houden. Ik heb verhalen gehoord van restaurants met zo’n 120 man en daar gebruiken ze al 4 man voor in 2 verschillende spoelkeukens. En als ik het met een afwas veteraan al moeilijk red dan zie ik het echt niet zitten om zelf te doen… Sorry.

Buiten dat alles heb ik na afloop toch zo’n dikke 7 uur achter elkaar op mijn benen gestaan (Na een VOLLE dag school) en rondgelopen, aantal keer bijna uitgegeleden en flink wat kilo’s aan zware borden in meerdere keren naar de keuken gebracht, terwijl het daar ook super vol staat en soms echt het gevoel krijg alsof ze in de keuken behoorlijk op je neerkijken, en dan nog niet te spreken over de dingen die tegen de veteraan werden gezegd aangezien die duidelijk sarcastisch waren. Maar nadat ik te horen kreeg dat het normaal gesproken veel erger was, zou ik na 1.5 jaar toch wel genoeg krijgen van sommige opmerkingen. Ookal zaten er ook genoeg positieve kanten aan het personeel, maar de meeste positieve kanten zaten bij de mensen die gezamelijk zouden verdwijnen over 2 weken. Ik kan er nog wel uren over door praten, en dan niet eens zeuren, maar ik hou het lekker kort.

Uiteindelijk een gesprek gehad met dezelfde vrouw waar ik tot nu toe het meest mee te maken heb gehad. Ik heb eerlijk gezegd wat ik er van vond en dat het me overdreven zwaar leek om in me eentje te doen. Ze zei dat ze het op prijs stelde dat ik zo eerlijk was en daar ging het nog wel even (onnodig naar mijn mening) over door. Daarna ging ze mee in een voorstel, dat ik er nog even over na wou denken, en ze zou me de volgende dag (gister dus) om half 6 bellen om te vragen of ik al wist of ik ermee door zou gaan of niet.

Ik had mezelf voorgenomen om te zeggen dat ik het nog wel even wou aanzien, en dus nog wat meer wou proberen, en als dat in zijn geheel niet zeker genoeg was voor een tijdelijk contract ik toch echt van de baan zou afzien. Inmiddels is het half 1 s’nachts de volgende dag en ik heb nog niks gehoord. Ik denk dan dus ook dat ik gewoon op zoek ga naar iets anders. Al beland ik later gewoon bij de mac of de burger king… Het lieftst niet natuurlijk, maar het werk moet wel te doen zijn, en plezier gaat bij mij boven het salaris, hoewel ik natuurlijk wel werk voor het geld.

Tot zo ver, in het kort. Als iemand nog iets kan verzinnen of een baantje weet rondom Utrecht hoor ik het graag- niet dat veel mensen dat hier zullen invullen maargoed. Een knipoog van mij en ik denk nogsteeds netjes positief.

B.

~ door Maarten op december 16, 2006.