Gevraagd?

Echt veel zin om te schrijven heb ik eigenlijk nooit. En het lukt dan vanzelfsprekend alleen maar met tegenzin, dus bij deze.

Vandaag was weer eens een behoorlijk belangrijke schooldag, er moest het een en ander ingeleverd worden en opzich was het allemaal best te doen. Het ene project was dan ook netjes af, maar de ander werd volop afgekraat. De leraar begon tijdens een onderdeel van onze presentatie zelfs te lachen en toen hield ik het ook echt niet meer. Maar verder zat me dit niet eens zo tegen, ik wist al dat het volop afgekraakt zou worden, hier ging ik ook echt vanuit en alle kritiek die we kregen was terecht.

Na deze presentatie was alle spanning weg. Spanning? Wat? Daar stond ik zelf ook even bij stil. Normaal gesproken ben ik nooit gespannen voor presentaties of iets in die richting, maar vandaag dus blijkbaar wel. Dit bracht met zich mee dat ik totaal vergat 2 onderdelen in te halen die ik maandag had gemist door een afspraak in het ziekenhuis, en ik ben met mn ontspannen kop rechtstreeks naar huis gefietst.

Ziekenhuis? Maandag? Wat hebben we allemaal wel niet gemist? Goed, ik moest dus maandag naar het ziekenhuis voor een standaard controle, ik zal er niet te diep op in gaan. Zelf vind ik deze controles nogal nutteloos en doen ze me echt weinig, maar het is door de jaren heen routine geworden. Ik moest uiteindelijk gewoon (na dik 45minuten lullen) weer (standaard) bloed laten prikken, en toen er gevraagd werd of ik extra bloed wou afstaan voor een onderzoek zij ik al voordat de vraag af was ja. En om even aan te sluiten op de titel van deze post, heb ik ook om een eigen buisje met bloed gevraagd (hij ligt nu in de koelkast) aangezien ze toch al flink wat bloed uit me hadden gezogen, kon dat er ook wel bij, toch?

Daar kwam ook nog eens bovenop dat ik foto’s heb laten maken van mijn enkel. Ik heb der namelijk al ruim 1.5 maand last van nadat ik nogal hard onderuit was gegaan wegens een gladde vloer. Toen ik eenmaal in de wachtkamer zat kwam er een man aanlopen waarbij zijn pink uhh… Duidelijk toegetakeld was. Ik wenste hem sterkte en hij begon te praten over hoe het pijn deed en what-not, uiteindelijk heb ik een tijdje met hem gepraat en halverwege kwam er nog een vrouw bijzitten die ook nogal spraakzaam was. Ik voelde me toch wel een beetje een oud omatje, maar dat zie ik eventjes door de vingers. Toen de foto’s gemaakt waren, wenste ik pinkemans succes en liep ik (nadat ik een keer terug was gelopen omdat ik mijn afspraken kaart vergeten was) richting bushalte.

Hierna heb ik na het een en ander te hebben afgeluisterd in de bus nog wat klei gehaald. Waarom is weer een verhaal opzich, kom ik misschien nog wel op terug. En liep ik richting bushalte deel 2 om vervolgens naar huis te gaan. Heel toevallig kwam ik hier een oude klasgenote tegen die ik niet herkende toen ze voorbij liep. Maar toen ze was gaan zitten en ik me omdraaide om de bustijden te bekijken keken we elkaar allebei met een vragende blik aan voordat we ver genoeg terug waren gegaan en elkaar herkende. Even mee zitten praten totdat haar bus er was, en niet vlak daarna de mijne. Toen dus richting huis, en expres een halte te vroeg uitgestapt omdat ik zin had om een eindje te lopen.

Om vervolgens weer aan te komen op vandaag… Het ziekenhuis heeft zoals beloofd vandaag gebeld over de uitslag van de foto’s. Het was niks, en alles was goed. Het geen wat me echter wel irriteerde is dat ze het tegen mijn moeder hadden verteld die de telefoon op nam, en niet naar mij hadden gevraagd. Aan de andere kant maakt het weinig uit, want ik lag toch te slapen. Ik was namelijk dood moe toen ik thuis kwam en ben met de afstandsbediening in slaap gevallen, om vervolgens rond kwart over 8 wakker gebeld te worden, en nu eindig ik hier, gek toch? Alvast weltrusten tekst gierige mensjes! En tot de volgende keer maar weer.

B.

~ door Maarten op november 9, 2006.