Hah.

hahaha.

Kiezen

Blijkbaar kon niemand helpen kiezen…

B.

2000 + 7 =

Gelukig nieuwjaar. Nee nog niet, niet zoveel zin in. Ach laat maar zitten, vooruit dan maar. Ik kijk wel of ik woensdag (of later) iets post. Ik hoor net dat er morgen of woensdag mensen beginnen met een dakkapel bouwen boven mijn kamer. Leuk is dat. Woensdag krijg ik visite, nog leuker is dat. Plus ik heb vakantie, dat maakt alles extra leuk, niet? Bouwvakkers zijn gewoon geweldig. Ik heb niks op de mensen tegen. De jonge doe het doet is zelfs de vriend van mijn bloedeigen zus. Maar die werktijden, ugh. Ik zie het morgen wel, ik heb in iedergeval geen zin erin. Plus dat ze daarna ook nog eens een nieuw kozijn bij mijn kamer erin gaan zetten. Ik vind het onnodig maar mijn ouders houden van geld uitgeven aan nutteloze (naar mijn mening) dingen blijkbaar, wat is nou 30 euro op een hypotheek vragen ze dan? Het liefsts zou ik dat zien als mijn zakgeld, maargoed.

En dan over het nieuwjaar. Ik heb het gevierd in Amsterdam bij een vriend die op een pand moest letten. Het pand was 5 hoog en dan ook echt hoog. Niet een verdieping van 1.5 meter, nee zeg maar gerust meer dan het dubbele. We waren in totaal met een selectief groepje van 9, Wel gezellig, het uitzicht was ook heel goed. Echter viel het vuurwerk in Amsterdam nogal tegen, ik had er meer van verwacht. Het was namelijk niet bepaald spectaculair, maar dat terzijde was het een leuke en geslaagde avond. Niet uit me dak gegaan ofzo, er waren nogal wat problemen over het alcholbeleid, dat vond ik in het begin nogal kinderachtig maar verder heb ik er niet zo mee gezeten. Aangezien we ons daar toch niet aan hebben gehouden. Veel energie had ik nou niet bepaald. Ik heb niet echt geslapen en zat rond 10 uur al weer in de trein richting Utrecht.

Toen ik eenmaal “thuis aankwam” was het rond 4 uur en ben ik gaan slapen, werd wakker rond 8 uur, heb gegeten, gedouched en TV zitten kijken tot nu wel zo’n beetje denk ik? Goede voornemens heb ik echter niet, daar doe ik niet aan. Misschien zitten ze wel in mijn hoofd maar zie ik ze niet als goede voornemens. Ik heb toch al moeite om me ergens aan te houden en meestal vervelen dingen me behoorlijk snel. Maar verder wens ik iedereen natuurlijk het beste toe ;D.

B.

C’est bien.

Nee, nee, nee. Wat telefoontjes gehad, wat telefoontjes misgelopen. Gehoord dat ik terug gebeld zou worden, niet gebeurt. Niks over thuiszorg. Niet naar de Gamma geweest… Het gaat weer allemaal lekker zijn dooie gangetje. Mijn zus zei echter dat ik geen thuiszorg moest doen, dat ik gewoon in een verzorgings tehuis moest gaan werken, hoef je niet heen en weer te trappelen was de motivatie. Bilthoven zit namelijk stampvol met dat soort dingen, en mijn zus heeft het ook gedaan. Dus ik heb het een en ander afgezocht, gebeld, en gemaild. Echter weinig reacties. Wel weer misgelopen telefoontjes… Tot vanochtend.

RE: Vraag over Part-Time Vacature

Geachte heer Boswijk,

Hierbij wil ik u uitnodigen voor een orienterend gesprek voor oproep-voedingsassistent op woensdag 3 januari a.s. om 14.00 uur. U kunt zich melden bij de receptie en vragen naar ondergetekende.

Met vriendelijke groeten,

R. Emous

Locatiedirecteur

Kijken of het wat is. Ik ga het gewoon proberen, is het niks, ga ik het alsnog doen. En is het echt niks, ga ik het alsnog doen terwijl ik doorzoek naar iets nieuws/beters/leukers. Het moet eens afgelopen zijn met het uitstellen =o…

Na het nalezen van wat ik net gepost heb irriteer ik me nogal aan het “oproep” woord. Ik heb liever vaste werktijden en dan vooral in het weekend… Achja misschien word het dan toch niks? Zie het woensdag wel.

B.

Kruistocht.

Dit is begonnen als een comment op mijn eerdere post over werk, maar aangezien hij nogal lang werd en ik verder weinig nieuwe posts maakt heb ik besloten alles netjes te kopieren en om te zetten tot een nieuwe post :-T…

Ik heb me ingeschreven voor thuiszorg rond mijn omgeving. Ik werd gelijk die dag daarop om half 12 gebeld, tot 2 keer toe. Ik kon echter niet opnemen omdat ik midden in een lezing zat van school (wat echt fucking nooit voorkomt) maargoed. Ik kon dus niet opnemen. Vandaag terug gebeld en dat uitgelegd, maar verder niks meer gehoord of wijzer geworden. Misschien dat ik morgen wat meer hoor.

Ik ben van plan om morgen te bellen naar een verzorgings/bejaarden tehuis in de buurt om te kijken of ze nog part-timers zoeken. Als ik voor zaterdag nog niks heb ga ik waarschijnlijk Karin’s advies opvolgen en bij de gamma op overvecht langs.

Ik weet echter echt niet of ik het hele zorg-gedoe wel zie zitten, maar mocht ik ergens terecht komen ga ik het gewoon aannemen omdat het redelijk betaald, en als ik het na een tijdje dan echt niet meer zie zitten ga ik vrolijk opzoek naar iets anders. In iedergeval wat, toch?

Verder ben ik vandaag terug gebeld door de mevrouwtje van de restaurantje. Het bleek een misverstand want zij dacht dat ik haar zou bellen, hoewel ik dacht dat het juist andersom was. Hoe dan ook, ik heb haar gemeld dat ik het niet zag zitten, mede omdat ik het niet vertrouwde dat 4 werknemers met ingang van 2 januari weg zouden gaan en daarbij komt dat ik niks heb gehoord over salaris, ook niet voor die dag dat ik ingewerkt ben, helemaal niks. Eerst wou ik het nog wel proberen maar mede dankzij het misverstand en de mannier waarop ik in eerste instantie behandeld werd met het terugbellen zijn er altijd nog genoeg andere restaurantjes mocht ik het ooit nog een keer willen proberen.

B.

Werk.

Een tijdje terug heb ik naar een restaurant gebeld wat redelijk dichtbij mijn huis zit. Het ziet er over het algemeen leuk en hip uit binnen. Ik was dan ook in een opvlieg-bui nadat ik mijn nieuwe OV noodgedwongen op moest halen naar binnen gestapt en gevraagd of ze nog mensen nodig hadden voor de “afwa ofzo”. Ik heb toen, na dat ik werd doorverwezennaar wat mij een hele aardige vrouw leek mijn naam, nummer en adres genoteerd. Vervolgens weggegaan met het bericht dat ik aankomende dinsdag of woensdag terug gebeld zou worden want ze waren er “serieus mee bezig”.

Inmiddels 2 weken later zat ik toevallig weer te zoeken naar een baantje in de buurt, ging ineens mijn telefoon af. En ja hoor, dat was ze dan. Een excuus wat ik me niet eens meer kan herinneren en een vraag of ik gelijk die dag daarop kon meelopen om te kijken of het “afwassen” iets voor mij zou zijn. Direct kon niet, dus ik heb een afspraak gemaakt voor 2 dagen later. Echt zenuwachtig was ik niet, ik wist dan ook absoluut niet wat ik er van moest verwachten dus heb alles sceptisch gehouden.

De dag dat ik ingewerkt werd begon voor mij om 6 uur. Het was een donderdag, en ik ging dan ook rustig, zonder zenuwen naar mijn “werk”. Ik werd ingewerkt door een serieuze afwas veteraan. Hij praatte amper Nederlands en ik ben gek genoeg vergeten om te vragen waar hij vandaan kwam hoewel ik wel het gevoel had dat ik goed met hem kon opschieten en genoeg andere vragen heb afgevuurd, echter niet alleen ik. We stonden met z’n tweetjes in een kleine ruimte. Niet in een gezamelijke keuken, maar echt met z’n tweetjes. De keuken was open dus het is een beetje raar als je daar constant mensen ziet afwassen.

Het werk zelf leek op het begin goed te doen. Maar toen ik wat verder raakte met vragen stellen kreeg ik te horen dat mijn collega het werk al 1.5 jaar deed en samen met nog 4 andere werknemers (iets wat ik al eerder van de kok had opgevangen) gezamelijk hebben besloten weg te gaan bij het restaurant. Waarom heb ik niet helemaal kunnen ontfutselen maar ik vond dit opzich al raar. Helemaal aan het eind zei hij zelfs dat hij iets anders wou doen en toen de woorden “vakkenvullen ofzo” begon ik het al helemaal raar te vinden.

Maargoed, dat was nog redelijk in het begin, later werd het allemaal drukker en was het met 2 man toch behoorlijk zwaar werk, dat klinkt misschien zielig. Maar je bent echt constant bezig, en denk je even rust te hebben staat alles werkelijk vol, ziet er leuk uit ja, maar dat betekend dus dat je alle schone crap naar de keuken moet brengen zodat je weer opnieuw kan beginnen. Een restaurant met zo ongeveer 100 man in je eentje afwassen? Dat red ik nooit. Zeker niet als ik het gevoel heb dat we met 2 man al volop hard aan het werk zijn om alles netjes te houden. Ik heb verhalen gehoord van restaurants met zo’n 120 man en daar gebruiken ze al 4 man voor in 2 verschillende spoelkeukens. En als ik het met een afwas veteraan al moeilijk red dan zie ik het echt niet zitten om zelf te doen… Sorry.

Buiten dat alles heb ik na afloop toch zo’n dikke 7 uur achter elkaar op mijn benen gestaan (Na een VOLLE dag school) en rondgelopen, aantal keer bijna uitgegeleden en flink wat kilo’s aan zware borden in meerdere keren naar de keuken gebracht, terwijl het daar ook super vol staat en soms echt het gevoel krijg alsof ze in de keuken behoorlijk op je neerkijken, en dan nog niet te spreken over de dingen die tegen de veteraan werden gezegd aangezien die duidelijk sarcastisch waren. Maar nadat ik te horen kreeg dat het normaal gesproken veel erger was, zou ik na 1.5 jaar toch wel genoeg krijgen van sommige opmerkingen. Ookal zaten er ook genoeg positieve kanten aan het personeel, maar de meeste positieve kanten zaten bij de mensen die gezamelijk zouden verdwijnen over 2 weken. Ik kan er nog wel uren over door praten, en dan niet eens zeuren, maar ik hou het lekker kort.

Uiteindelijk een gesprek gehad met dezelfde vrouw waar ik tot nu toe het meest mee te maken heb gehad. Ik heb eerlijk gezegd wat ik er van vond en dat het me overdreven zwaar leek om in me eentje te doen. Ze zei dat ze het op prijs stelde dat ik zo eerlijk was en daar ging het nog wel even (onnodig naar mijn mening) over door. Daarna ging ze mee in een voorstel, dat ik er nog even over na wou denken, en ze zou me de volgende dag (gister dus) om half 6 bellen om te vragen of ik al wist of ik ermee door zou gaan of niet.

Ik had mezelf voorgenomen om te zeggen dat ik het nog wel even wou aanzien, en dus nog wat meer wou proberen, en als dat in zijn geheel niet zeker genoeg was voor een tijdelijk contract ik toch echt van de baan zou afzien. Inmiddels is het half 1 s’nachts de volgende dag en ik heb nog niks gehoord. Ik denk dan dus ook dat ik gewoon op zoek ga naar iets anders. Al beland ik later gewoon bij de mac of de burger king… Het lieftst niet natuurlijk, maar het werk moet wel te doen zijn, en plezier gaat bij mij boven het salaris, hoewel ik natuurlijk wel werk voor het geld.

Tot zo ver, in het kort. Als iemand nog iets kan verzinnen of een baantje weet rondom Utrecht hoor ik het graag- niet dat veel mensen dat hier zullen invullen maargoed. Een knipoog van mij en ik denk nogsteeds netjes positief.

B.

S-p-a-r-e-r-i-b-s.

Afgelopen vrijdag ben ik vanuit school gelijk doorgegaan naar mijn ex-stage bedrijf. Een ex-collega zou daar namelijk vertrekken en er is een tijd terug gevraagd of ik daarbij ook aanwezig wou zijn. Toen ik daar eenmaal kwam hebben we het standaard “Vrijdag-Middag-Ritueel” (VMR) uitgevoerd. Dat betekend beetje gamen, beetje babbelen, beetje bier drinken en daarna was het meestal naar huis en vrolijk het weekend in. Echter was het nu dan de bedoeling dat we met zn allen na het VMR nog even de kroeg in zouden duiken om er een gezellig afscheid van te maken. Er waren buiten de 2 “bazen” van het bedrijf en de collega die afscheid ging nemen nog 2 stageiaires die helaas niet lang genoeg konden blijven om na het VMR nog te gaan stappen, maar verder kwamen er wel nog wat oude kennissen langs die niet bij het bedrijf werkte maar wel de collega in questie kenden.

Na een tijdje en het (helaas…) vertrek van de 2 stageiares zijn we dus nog even de stad in gegaan. De extra mensen vielen later af en we bleven dus met z’n vieren over. Iedereen barstte van de honger dus zijn we redelijk aangeschoten naar een restaurant gegaan om daar wat te gaan eten. Iedereen begon maar naar die kaart te kijken, en dat deed ik dus ook. Ik had echter nog geen keuze gemaakt en ging maar met de rest mee. Dat betekende voor mij dus, spareribs, ongelofelijk… lekkere spareribs. Ik heb echt nog -nooit- zulke lekkere spareribs gegeten. Wat zeg ik? Ik hou helemaal niet van spareribs, fuck ik weet niet eens of ik het wel goed schrijf, maar dit was zo ongelofelijk lekker, dat ik na mijn eerste portie, en na dat mijn “ex-collega’s” mij hadden overtuigd dat het 2é portie niks kostte ik nog een flinke lap naar binnen geworpen heb. Zalig. Achteraf nogmaals de naam gevraagd; “Gauchos” in Utrecht, een dikke aanrader dus.

Uiteindelijk nog wat wezen drinken ergens, en vervolgens het besluit genomen om naar huis te gaan. Het was allemaal bij elkaar enorm gezellig, iets wat ik in eerste instantie niet verwacht had, maar ik ben blij dat ik gegaan ben.

Eenmaal thuis werd ik gebeld door een vriend die in de buurt was en geen zin had om naar huis te fietsen, dus of hij bij mij kon slapen. Dat ging dus door en vervolgens nog even liggen babbelen om vervolgens in slaap te vallen.

De volgende dag moest ik nog cadeautjes kopen. Vriend de deur uitgeschopt, geprobeerd wakker te worden en de dag tegemoet gegaan. De cadeautjes, dit heb ik redelijk in de buurt gedaan en een klasgenoot is mee gegaan. Achteraf voel ik me hier een beetje schuldig voor want hij deed het voor de gezelligheid en ik was de hele dag wat afwezig, maar stelde het wel enorm op prijs dat hij meeging. Vervolgens sinterklaas gevierd die zelfde middag nog. Alsnog was ik behoorlijk afwezig met mijn gedachte. Ik kon me amper concentreren en zat er een beetje stilletjes als een zoutzak bij. Maar, tjah ik heb dat soort dagen nou eenmaal. Echter wel gezellig. Maar omdat ik er dus een beetje “saai?” bij zat weet ik niet of er andersom ook zo gedacht werd over mij.

Toen ik de volgende dag thuis aankwam ben ik weer lekker in slaap gevallen. Ik was super moe en heb voor een weekend dan ook niet echt bepaald genoeg geslapen. Werd net wakker, wat gegeten van wat er nog stond beneden, en hier zo’n beetje beland. Het schrijven gaat me nogsteeds niet lekker af en kan me nogsteeds niet super concentreren dus misschien dat ik hier later een hele dikke edit van maak, of misschien ook niet- misschien maak ik het volgende keer wel goed.

‘We leven in een roes.’

B.

Gevraagd?

Echt veel zin om te schrijven heb ik eigenlijk nooit. En het lukt dan vanzelfsprekend alleen maar met tegenzin, dus bij deze.

Vandaag was weer eens een behoorlijk belangrijke schooldag, er moest het een en ander ingeleverd worden en opzich was het allemaal best te doen. Het ene project was dan ook netjes af, maar de ander werd volop afgekraat. De leraar begon tijdens een onderdeel van onze presentatie zelfs te lachen en toen hield ik het ook echt niet meer. Maar verder zat me dit niet eens zo tegen, ik wist al dat het volop afgekraakt zou worden, hier ging ik ook echt vanuit en alle kritiek die we kregen was terecht.

Na deze presentatie was alle spanning weg. Spanning? Wat? Daar stond ik zelf ook even bij stil. Normaal gesproken ben ik nooit gespannen voor presentaties of iets in die richting, maar vandaag dus blijkbaar wel. Dit bracht met zich mee dat ik totaal vergat 2 onderdelen in te halen die ik maandag had gemist door een afspraak in het ziekenhuis, en ik ben met mn ontspannen kop rechtstreeks naar huis gefietst.

Ziekenhuis? Maandag? Wat hebben we allemaal wel niet gemist? Goed, ik moest dus maandag naar het ziekenhuis voor een standaard controle, ik zal er niet te diep op in gaan. Zelf vind ik deze controles nogal nutteloos en doen ze me echt weinig, maar het is door de jaren heen routine geworden. Ik moest uiteindelijk gewoon (na dik 45minuten lullen) weer (standaard) bloed laten prikken, en toen er gevraagd werd of ik extra bloed wou afstaan voor een onderzoek zij ik al voordat de vraag af was ja. En om even aan te sluiten op de titel van deze post, heb ik ook om een eigen buisje met bloed gevraagd (hij ligt nu in de koelkast) aangezien ze toch al flink wat bloed uit me hadden gezogen, kon dat er ook wel bij, toch?

Daar kwam ook nog eens bovenop dat ik foto’s heb laten maken van mijn enkel. Ik heb der namelijk al ruim 1.5 maand last van nadat ik nogal hard onderuit was gegaan wegens een gladde vloer. Toen ik eenmaal in de wachtkamer zat kwam er een man aanlopen waarbij zijn pink uhh… Duidelijk toegetakeld was. Ik wenste hem sterkte en hij begon te praten over hoe het pijn deed en what-not, uiteindelijk heb ik een tijdje met hem gepraat en halverwege kwam er nog een vrouw bijzitten die ook nogal spraakzaam was. Ik voelde me toch wel een beetje een oud omatje, maar dat zie ik eventjes door de vingers. Toen de foto’s gemaakt waren, wenste ik pinkemans succes en liep ik (nadat ik een keer terug was gelopen omdat ik mijn afspraken kaart vergeten was) richting bushalte.

Hierna heb ik na het een en ander te hebben afgeluisterd in de bus nog wat klei gehaald. Waarom is weer een verhaal opzich, kom ik misschien nog wel op terug. En liep ik richting bushalte deel 2 om vervolgens naar huis te gaan. Heel toevallig kwam ik hier een oude klasgenote tegen die ik niet herkende toen ze voorbij liep. Maar toen ze was gaan zitten en ik me omdraaide om de bustijden te bekijken keken we elkaar allebei met een vragende blik aan voordat we ver genoeg terug waren gegaan en elkaar herkende. Even mee zitten praten totdat haar bus er was, en niet vlak daarna de mijne. Toen dus richting huis, en expres een halte te vroeg uitgestapt omdat ik zin had om een eindje te lopen.

Om vervolgens weer aan te komen op vandaag… Het ziekenhuis heeft zoals beloofd vandaag gebeld over de uitslag van de foto’s. Het was niks, en alles was goed. Het geen wat me echter wel irriteerde is dat ze het tegen mijn moeder hadden verteld die de telefoon op nam, en niet naar mij hadden gevraagd. Aan de andere kant maakt het weinig uit, want ik lag toch te slapen. Ik was namelijk dood moe toen ik thuis kwam en ben met de afstandsbediening in slaap gevallen, om vervolgens rond kwart over 8 wakker gebeld te worden, en nu eindig ik hier, gek toch? Alvast weltrusten tekst gierige mensjes! En tot de volgende keer maar weer.

B.

Ugh, school…

Ik had mezelf netjes voorgenomen om aan school te gaan werken vandaag, maar natuurlijk, zoals altijd, stel ik het weer lekker uit tot op het laatste moment. Elke woensdag gaat het zo, geen les, maar wel ideeen om de hele dag aan school te werken, maar het gebeurt gewoon niet. Ik heb zo’n beetje mijn hele leven lang zo gewerkt, ik stel alles uit totdat het niet meer kan, met als gevolg dat alles wat ik nog moet doen constant aan me knaagt. Natuurlijk heb ik me wel voorgenomen om dat te veranderen, maar uhh, ja… Dat hoef ik niet eens uit te leggen denk ik. Ik heb misschien net 20 minuten aan schoolwerk gezeten en heb er nu al genoeg van.

Voor vrijdag zijn er 2 projecten die ik moet afronden, dus waarschijnlijk kom ik donderdag niet echt toe aan slapen en ben ik vrijdag doodop na school… Dat alles en dan heb ik ook nog eens afgesproken om een filmpje bij iemand te pikken waar ik wel weer half in slaap zou vallen, maarja mensen vinden het niet zó erg als ik eens voor een keer rustig ben geloof ik, dus zal wel te doen zijn. Al zal het mijn zin om heen en weer te trappelen naar zeist wel blokkeren.

De formule van mijn leven tot nu toe? “Motivatie = 0″ Simpel… Maar gek genoeg stress ik me niet zoveel om school, ik vind school niet leuk, en zo hoort het ook min of meer naar mijn mening, en daarom neem ik alles wat mis gaat niet zo serieus, vaak genoeg kom je er toch wel weer makkelijk bovenop. Mensen die zich eindeloos druk maken over school en dingen ongelofelijk opblazen en groter zien dan ze (uhh, naar mijn mening?) daadwerkelijk zijn kan ik soms gewoon echt niet volgen…

B.

Bonjour~

Start, anew.

B.